ارزیابی سطوح توسعه یافتگی شهرستان های استان کرمان از لحاظ شاخص های سلامت با استفاده از مدل تاکسونومی عددی

مهدی رعد آبادی، mehdi raadabadi health services management research center, institute for futures studies in health, kerman university of medical sciences, kerman, iran محسن بارونی، mohsen barouni department of health management, policy & economics, medical informatics research center, institute for futures studies in health, kerman university of medical sciences, kerman, iran رضا گودرزی، reza goudarzi department of health management, policy & economics, health services management research center, institute for futures studies in health, kerman university of medical sciences, kerman, iran نجمه باقیان، najmeh baghian health policy research center, faculty of health, shahid sadoughi university of medical sciences, yazd, iran اسماء صابرماهانی، asma sabermahani department of health management, policy & economics, research center for modeling in health, institute for futures studies in health, kerman university of medical sciences, kerman, iran

چکیده

زمینه: لازمه برنامه ریزی جهت دستیابی به توسعه مطلوب، شناخت و درک وضع موجود است که این شناسایی مستلزم تفکیک مناطق مورد مطالعه به نواحی برنامه ریزی و سنجش هر ناحیه با شاخص های توسعه و تجزیه و تحلیل و رتبه بندی هر ناحیه به لحاظ برخورداری از مواهب توسعه است. هدف اصلی این پژوهش، تعیین سطح توسعه یافتگی شهرستان های استان کرمان با استفاده از مدل تاکسونومی عددی می باشد. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع کاربردی و توصیفی بوده که با استفاده از مدل تاکسونومی عددی به سطح بندی 16 شهرستان های استان کرمان بر اساس 10 شاخص منتخب بهداشتی پرداخته است. داده های مورد نیاز با استفاده از یک فرم جمع آوری اطلاعات محقق ساخته و از طریق مرکز آمار و دانشگاه علوم پزشکی کرمان جمع آوری شد. تحلیل نتایج نیز با استفاده از نرم افزار اکسل و spss.19 انجام گرفت. یافته ها: بر اساس روش تاکسونومی شهرستان بافت با درجه توسعه یافتگی 46/0 برخوردارترین و شهرستان ریگان با درجه توسعه یافتگی 93/0 محروم ترین شهرستان بود. همچنین 25/31 درصد شهرستان های مورد مطالعه دارای برخورداری متوسط، 5/37 درصد دارای برخورداری کم و مابقی دارای کمترین برخورداری بودند. نتیجه گیری: بین شهرستان های مختلف در بخش بهداشت و درمان اختلاف نسبتاً زیادی وجود دارد و اغلب شهرستان های مورد مطالعه از نظر شاخص های بخش بهداشت و درمان در حد مطلوبی نمی باشند. لذا برنامه ریزی در خصوص نحوه تخصیص منابع بخش بهداشت و درمان از جانب سیاست گذاران امر سلامت برای بهبود وضعیت شهرستان های مورد مطالعه امری ضروری می باشد.