تعیین میزان باقی مانده دی اکسید گوگرد و برخی خواص فیزیکوشیمیایی کشمش تولیدی در استان خراسان رضوی
چکیده
در این مطالعه 62 نمونه کشمش طلایی، سبز، تیفی و پلویی از پنج شهر کاشمر، خلیل آباد، بردسکن، قوچان و شیروان استان خراسان خریداری گردید. میزان باقی مانده گوگرد، درصد رطوبت، فعالیت آبی،ph و اسیدیته نمونه های تعیین شد. طبق نتایج حاصل، میانگین باقی مانده گوگرد در نمونه های کشمش تیفی کاشمر، بردسکن و خلیل آباد به ترتیب 932، 1884 و 2230 میلی گرم در کیلوگرم، در نمونه های کشمش سبز شهرهای فوق به ترتیب 1175، 1009 و 658 میلی گرم در کیلوگرم و برای کشمش طلایی 1226، 2076 و 2484 میلی گرم در کیلوگرم به دست آمد. میانگین میزان باقی مانده گوگرد نمونه های کشمش پلویی در قوچان و شیروان نیز به ترتیب 1070 و 186 میلی گرم در کیلوگرم مشاهده شد. از میان نمونه های کاشمر، بردسکن و خلیل آباد، نمونه های کشمش طلایی بالاترین میزان باقی مانده گوگرد را داشتند. هم چنین میزان باقی مانده گوگرد کشمش پلویی شیروان بیشتر از کشمش پلویی قوچان بود. کم ترین ph(70/3) در رقم پلویی قوچان و بیش ترین ph(05/4) مربوط به رقم پلویی شیروان بود. بالاترین اسیدیته (56/1 درصد اسید تارتاریک) در رقم دودی خلیل آباد و پایین ترین اسیدیته (8/0 درصد اسید تارتاریک) رقم پلویی شیروان مشاهده شد. هم چنین بیش ترین رطوبت (31/12%) را رقم دودی کاشمر و کم ترین رطوبت (66/9 درصد) را رقم تیفی کاشمر دارا بودند. بالاترین aw(44/0) در رقم پلویی قوچان و کم ترین (40/0) آن در ارقام تیفی بردسکن مشاهده شد. به دلیل سنتی بودن روش تهیه کشمش، اکثر پارامترهای مغایر با استانداردهای ملی و کدکس بودند.