اثر پرایمینگ بذر و سطوح مختلف کاربرد نیتروژن بر عملکرد کمی و کیفی آفتابگردان رقم پروگرس
چکیده
به منظور بررسی اثر پرایمینگ بذر در سطوح مختلف کاربرد نیتروژن بر عملکرد و اجزای عملکرد آفتابگردان رقم پروگرس، این آزمایش در مزرعه مرکز تحقیقات کشاورزی شاهرود در سال 1389 اجرا گردید. آزمایش به صورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار بود. کود نیتروژن در کرت های اصلی در سه سطح (60، 90 و 120 کیلوگرم در هکتار) و تیمار پرایمینگ بذر در کرت های فرعی در چهار سطح (شاهد بدون پرایم، اسموپرایمینگ با نیترات پتاسیم، هیدروپرایمینگ با آب خالص و اسموپرایمینگ با پلی اتیلن گلیکول) انجام شد. نتایج نشان داد که عملکرد، اجزای عملکرد و سایر صفات مورد مطالعه تحت اثر تیمار های پرایمینگ و کود نیتروژن و برهمکنش آن ها قرار گرفتند به طوری که صفات وزن هزار دانه، درصد مغز دانه و عملکرد روغن با افزایش مصرف کود نیتروژن افزایش معنی داری یافت و تیمار 120 کیلوگرم نیتروژن در هکتار در صفات وزن هزار دانه، درصد مغز دانه و عملکرد روغن نسبت به تیمار 60 کیلوگرم نیتروژن در هکتار برتر بود ولی با تیمار 90 کیلوگرم نیتروژن در هکتار به جز در مورد صفت درصد مغز دانه اختلاف معنی داری نداشت. اثر پرایمینگ صفات وزن هزار دانه، درصد مغز دانه و عملکرد روغن را معنی دار بود. اسموپرایمینگ با نیترات پتاسیم با میانگین وزن هزار دانه 11/60 گرم، 50/74 درصد مغز دانه و عملکرد روغن 1614 کیلوگرم نسبت به تیمار های دیگر بذر برتری داشت و اسموپرایمینگ بذر با پلی اتیلن گلیکول به عنوان بهترین تیمار بعد از نیترات پتاسیم شناخته شد. برهمکنش کود نیتروژن و پرایمینگ بذر برای صفات قطر طبق، تعداد دانه در طبق، عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک، شاخص برداشت و عملکرد روغن معنی دار شد و نتایج نشان داد که بیش ترین عملکرد دانه مربوط به تیمار پلی اتیلن گلیکول در سطح کودی 120 کیلوگرم نیتروژن در هکتار بود.