تأثیر مکمل دهی کوتاه مدت ال-کارنیتین بر عملکرد استقامتی و عوامل آسیب سلولی در شرایط هایپوکسی حاد
چکیده
سابقه و هدف: با توجه به خواص متابولیکی و آنتی اکسیدانی ال-کارنیتین و از سوی دیگر کاهش توان هوازی و افزایش فشار اکسایشی و اسید لاکتیک به خاطر قرارگیری در ارتفاع و شرایط هایپوکسی، هدف از تحقیق حاضر تعیین اثر مکمل دهی کوتاه مدت ال کارنیتین بر عملکرد و آسیب سلولی در شرایط هایپوکسی حاد بود. مواد و روشها: برای این منظور 16 آزمودنی مرد فعال (میانگین سن 3/2±7/23 سال، میانگین قد 8/5±38/174 سانتی متر، میانگین وزن 1/4±8/68 کیلوگرم و چربی بدنی 6/1±6/10 درصد) در دو گروه مکمل و دارونما به صورت همگن قرار گرفتند. قبل از شروع دوره مکمل دهی، vo2max افراد در شرایط نرموکسی تعیین شد. سپس هر دو گروه به مدت ده روز (روزانه 3 گرم) مکمل ال کارنیتین یا دارونما دریافت کردند. vo2max آزمودنیها در شرایط هایپوکسی مانند شرایط نرموکسی در روز هشتم دوره مکمل دهی تعیین شد. سپس آزمودنیها یک روز بعد از اتمام دوره مکمل دهی، آزمون زیربیشینه (60%vo2max، برای مدت 1 ساعت) را در شرایط هایپوکسی اجرا کردند. برای تعیین mda، ck و ldh قبل، بعد و پس از یک ساعت ریکاوری نمونه های خونی گرفته شد. یافته ها: نتایج تحلیل داده ها به روش تحلیل واریانس مکرر با عامل بین گروهی نشان داد که مصرف کوتاه مدت مکمل ال- کارنیتین تأثیری بر vo2max، rer و اسید لاکتیک نداشت. اما باعث کاهش معنی داری در mda (001/0p<)، ck (001/0p<) و ldh (001/0p<) بعد از فعالیت هوازی شد. نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که مصرف کوتاه مدت مکمل ال- کارنیتین تأثیری بر vo2max، rer و لاکتات ندارد. اما این احتمال وجود دارد که مصرف این مکمل باعث کاهش شاخصهای آسیب سلولی شود.