مقاله

تیپینگ سرولوژیک اشریشیاکلی های جدا شده از فراورده های غذایی سنتی و ارزیابی الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی آنها

پریچهر معزی، parichehr moezi msc in microbiology, department of microbiology, islamic azad university, shiraz branch, shiraz, iranکارشناس ارشد، گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شیراز، شیراز ، ایران نیما بهادر، nima bahador department of microbiology, islamic azad university, shiraz branch, shiraz, iranگروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شیراز، شیراز، ایران مجید باصری صالحی، majid baseri salehi department of microbiology, islamic azad university, kazeron branch, kazeron, iranگروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کازرون ، کازرون ، ایران

چکیده

سابقه و هدف: بیماری­های منتقله توسط غذا از جمله عوامل تهدید کننده جامعه بشری هستند. در همین رابطه، اشریشیاکلی از جمله باکتری­های مهم عامل مسمومیت های غذایی به شمار می­آید. هدف از این تحقیق، ارزیابی شیوع و بررسی مقاومت آنتی بیوتیکی اشریشیاکلی، در نمونه های مواد غذایی سنتی می­باشد. روش بررسی: در طی این پژوهش، 100 نمونه ماده غذایی تهیه شده به روش سنتی، از نظر وجود اشریشیاکلی مورد آزمون قرار گرفته و توسط تست­های بیوشیمیایی وسرولوژیکی تایید شده و به دنبال آن الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی جدایه ها به روش دیسک دیفیوژن طبق استاندارد kirby-bauer و بر اساس جدول استاندارد (2013) clsi تعیین گردید. یافته­ ها: نتایج به دست آمده نشان داد که 7% از مواد غذایی آلودگی به اشریشیاکلی داشتند که 3% از جدایه ها پاتوژنیک اشریشیاکلی بود. نتایج حاصل از آنتی بیوگرام نشان داد که 100% جدایه­ها نسبت به آمپی سیلین و وانکومایسین مقاوم بودند و پس از آن به ترتیب بیشترین مقاومت نسبت به آنتی­بیوتیک های سیفکسیم (75­%)، تتراسایکلین (5/62%)، سفالکسین (50%)، سفتریاکسون، جنتامایسین وکوتریموکسازول ( 25%)، سیپروفلوکساسین وکلرامفنیکل (50/12%) وجود داشت. نتیجه­گیری: اشریشیاکلی یکی از باکتری­های آلوده کننده مواد غذایی است و حضور این باکتری در غذا می­تواند تهدیدی بر سلامت جامعه باشد. با توجه به یافته ها، جهت جلوگیری از آلودگی میکروبی مواد غذایی، آموزش و رعایت اصول بهداشتی، مهارت­های آماده سازی، حمل و نقل و ذخیره سازی از فاکتورهای مهم می­باشند. هرچند سیپروفلوکساسین وکلرامفنیکل کارآیی مناسب تری در مهار رشد باکتری ها در این منطقه داشته اند، اما عوارض آنها نیز باید در نظر گرفته شود

اسناد مشابه