مقاله

ارزیابی بازآرایی بای / اولیگوکلونال ژن های ایمونوگلوبولین و گیرنده های لنفوسیت t در کودکان ایرانی مبتلا به لوسمی لنفوبلاستی حاد از نوع پیش سازهای b

پوپک بهزاد، poopak b assistant professor, department of hematology, islamic azad university, tehran medical unitاستادیار، گروه هماتولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد پزشکی تهران پورفتح اله علی اکبر، poorfathoolah a professor, department of hematology, tarbiat modarres universityاستاد، گروه هماتولوژی، دانشگاه تربیت مدرس نجم آبادی حسین، najmabad h associated professor, department of genetics, university of social welfare & rehabilitation sciences, tehranدانشیار، گروه ژنتیک، دانشگاه علوم بهزیستی یحیوی سیدحسن، yahyavi sh professor, department of anesthesiology, islamic azad university, tehran medical unitاستاد، گروه بیهوشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد پزشکی تهران مرتضوی یوسف، mortazavi y assistant professor, zanjan university of medical sciencesاستادیار، دانشگاه علوم پزشکی زنجان وثوق پروانه، vosough p professor, department of hematology,tehran university of medical sciencesاستاد، گروه هماتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تهران انصاری دماوندی شهلا

چکیده

سابقه و هدف: بازآرایی کلونال ژن های ایمونوگلوبولین و گیرنده لنفوسیت t در کودکان مبتلا به لوسمی لنفوبلاستی حاد ممکن است به شکل منوکلونال، بای یا اولیگوکلونال باشد. با توجه به مشخص نبودن الگوی بای/ اولیگوکلونال در بیماران ایرانی مطالعه حاضر در کودکان مبتلا به لوسمی لنفوبلاستی حاد از نوع پیش ساز های b انجام شد.روش بررسی: در مطالعه آینده نگر حاضر 140 بیمار با تشخیص b-precursor all برای مطالعه انتخاب شدند. پس از استخراج dna آزمایش pcr به منظور تکثیر منطقه خیلی متغیر igh، ig?،tcr-? tcr-?, (d?2-d?3 ,v?2-d?3) (v ? i ، v ? ii، v ?) با استفاده از پرایمرهای مشترک انجام شد. نمونه های روزهای 14، 28، 45، هفته دهم تا سه ماه، شش ماه و بیش از 6 ماه نیز از بیماران تهیه شد و روشهای زمان تشخیص برای این نمونه ها نیز انجام شد.یافته ها: 114 بیمار (5/90%) دارای بازآرایی کلونال در ژن igh با استفاده از پرایمرهای مشترک نواحی cdr-iii وcdr-i بودند (منوکلونال 8/57%، بای کلونال 9/34% و اولیگوکلونال 5/5%). الگوی کلونال ig?-kde در 59 بیمار ( 67%) وجود داشت (10% بای کلونال). بازآرایی کلونال tcr- ? شامل v ? i/v ? ii وv ? به ترتیب در 9/64% و 3/79% از بیماران وجود داشت (بای کلونال 5%). بازآرایی v ? ii شایعترین نوع (8/46%) بود. 47 (2/45%) و 11 (6/16%) نفر از بیماران به ترتیب دارای بازآراییv?2-d?3 (7/27% بای کلونال، 3/4% الیگوکلونال) و d?2-d?3 (یک بیمار با الگوی بای کلونال) بودند. تفاوت معنی داری بین دو گروه با بازآرایی منوکلونال و بای کلونال و نتایج پاسخ به درمان در روز 14، 28 و روز 45 تا یکسال پس از درمان وجود نداشت.نتیجه گیری: الگوی بای/ اولیگوکلونال در ژن های بازآرایی شده igh، tcr-?، tcr-? و ig? تقریبا مشابه گزارشهای قبلی است و از نظر پاسخ به درمان نیز اختلاف معنی داری تا زمان پیگیری بین دو گروه با بازآرایی منوکلونال و بای کلونال وجود نداشت.

اسناد مشابه