مقایسه تاثیر اکسی توسین وریدی با میزوپروستول رکتال در مرحله سوم زایمان بعد از القاء سقط طبی در سه ماهه دوم حاملگی
چکیده
زمینه و هدف: القای سقط طبی در سه ماهه دوم حاملگی به دلایل مختلف می تواند صورت گیرد. سقط سه ماهه دوم می تواند عامل عوارض زیادی از جمله احتباس جفت و خون ریزی باشد. از داروهای متعددی از خانواده اکسی توسین، ارگوت ها و پروستاگلاندین ها جهت کنترل و بهبود شرایط مرحله سوم زایمان استفاده می شود. هدف این مطالعه مقایسه کارایی اکسی توسین وریدی و میزوپروستول رکتال در اداره مرحله سوم زایمان در ختم بارداری های سه ماهه دوم می باشد.روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تعداد 80 نفر از زنان حامله بین هفته 14 تا 24 بارداری انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه مداخله با اکسی توسین وریدی شامل 20 واحد اکسی توسین در یک لیتر سرم نرمال سالین در طی یک ساعت و گروه gµ400 میزوپروستول رکتال جهت کنترل مرحله سوم زایمان تقسیم شدند. یافته ها: بر اساس نتایج این مطالعه تعداد موارد احتباس جفت در گروه میزوپروستول (سه نفر معادل 5/7%) به صورت معنی داری پایین تر از گروه اکسی توسین (10 نفر معادل 25%) بود (034/0p=). هم چنین میانگین مدت زمان خروج جفت در گروه میزوپروستول هم اختلاف معنی داری با گروه اکسی توسین داشته و پایین تر بود (به ترتیب 95/7 دقیقه در برابر 22/19 دقیقه، 015/0p=). میزان افت هموگلوبین در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه ما استفاده از میزوپروستول رکتال در مرحله سوم سقط سه ماهه دوم حاملگی، می تواند در مقایسه با اکسی توسین وریدی در کاهش تعداد موارد احتباس و کاهش مدت زمان خروج جفت موثر بوده اما تغییر چندانی در میزان خون ریزی ناشی از سقط ایجاد نمی کند.