مقایسه تطبیقی توسعه یافتگی مناطق شهری رشت با استفاده از روش های ارزیابی چند شاخصه
چکیده
کمبود منابع و امکانات در مناطق شهری سنجش کارایی مناطق را ضروری میسازد. بنابراین منابع باید به گونهای تخصیص داده شود که بتوان بیشترین خدمات را از طریق منابع موجود عرضه کرد. برای شناخت توسعه یافتگی یا عدم توسعه یافتگی مناطق به بررسی الگوی نابرابریها و تفاوتهای میان آنها و بررسی میزان برتری یک مکان نسبت به ساختار مکانهای مشابه در سطح شهر مورد نیاز است. شناخت تفاوتهای موجود بین مناطق مختلف در سطح شهر از نظر میزان برخورداری آنها از شاخصهای گوناگون، به منظور آگاهی از سطوح توسعه و یا محرومیت، کاهش نابرابریهای منطقهای و تنظیم بر نامههای متناسب با شرایط و امکانات هر منطقه، ضرورتی اجتناب ناپذیر است. در این پژوهش به رتبه بندی و تعیین درجه توسعه یافتگی مناطق شهری رشت بر اساس 36 شاخص درپنج گروه آموزشی، بهداشتی درمانی، فرهنگی اجتماعی، اقتصادی تجاری و تاسیسات شهری پرداخته شده است. برای رسیدن به اهداف مطالعه از مدلهای تاکسونومی عددی، موریس و تاپسیس استفاده شده است. با به کارگیری این مدلها و آنالیز هر یک از آنها مناطق پنج گانه شهر رشت رتبهبندی و سطوح توسعه یافتگی هریک به تفکیک مشخص گردیده است. نتایج مطالعات نشان میدهد که امکانات و خدمات بیشتر در مرکز شهر تمرکز یافتهاند.از این رو نابرابری در مناطق پنج گانه با اختلاف زیاد مشاهده میگردد. به طوری که در آنالیز هر سه مدل مناطق یک و دو از وضعیت مطلوب تری برخوردارند ولی منطقه پنج جزء محرومترین مناطق میباشد در حقیقت هر چه از مرکز شهر فاصله میگیریم از شدت برخورداری از امکانات و خدمات کاسته میشود. این امر حاصل نتایج سیاستهای رشد قطبی است که در نتیجه آن تمام امکانات و قدرت در یک یا چند منطقه تمرکز مییابد و سایر مناطق به صورت حاشیهای عمل میکنند. به دلیل نوع ماهیت و تفاوت شیوه ارزش دهی به شاخصها درجه توسعه یافتگی مناطق مورد مطالعه در هر مدل متفاوت از دیگری است. از این به منظور رسیدن به نتیجه واحد در سنجش توسعه یافتگی مناطق درصد تغییرات شدت تغیرات و ضریب اختلاف محاسبه و نتایج حاصل به تفکیک شاخصها استخراج گردیده است.