مقایسه تأثیر سه روش آموزشی (کاوشگری، بر بالین بیمار و رویکرد رایج آموزش بالینی) بر یادگیری بالینی مراقبت های ویژه دانشجویان پرستاری

پروانه عسگری، parvaneh asgari m.sc. in critical care nursing, instructor, department of nursing, school of nursing and midwifery, arak university of medical sciences, arak, iranکارشناس ارشد مراقبت های ویژه پرستاری، مربی، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران مختار محمودی، mokhtar mahmoudi m.sc. in medical surgical nursing, instructor, department of nursing, school of nursing and midwifery, arak university of medical sciences, arak, iranکارشناس ارشد پرستاری داخلی جراحی، مربی، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران فاطمه بهرام نژاد، fatemeh bahramnezhad ph.d. candidate, department of nursing, school of nursing and midwifery, tehran university of medical sciences, tehran, iranدانشجوی دکتری پرستاری، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران فاطمه رفیعی، fatemeh rafiei m.sc. in biostatistics, thyroid disorders research center, amiralmomenin hospital, arak university of medical sciences, arak, iranکارشناس ارشد آمار، مرکز تحقیقات تیروئید، بیمارستان امیرالمؤمنین (ع)، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران محمد خواجه گودری، mohammad khajeh-goodari ph.d. candidate, department of nursing, school of nursing and midwifery, tabriz university of medical sciences, tabriz, iranدانشجوی دکتری پرستاری، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران

چکیده

زمینه و هدف: با توجه به اهمیت ارتقای آموزش پرستاری، نیاز به استفاده از روش هایی است که توانایی ایجاد دانش و مهارت لازم را در دانشجویان داشته باشد. از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر سه روش آموزشی کاوشگری، آموزش بر بالین بیمار و رویکرد رایج آموزش بالینی بر یادگیری بالینی دانشجویان پرستاری انجام شد. روش کار: این مطالعه نیمه تجربی در فاصله ماه های مهر تا اسفند سال 1393 در بخش icu ‏(‏intensive care unit‏) ‏بیمارستان ولی عصر (عج) اراک انجام شد. نمونه های پژوهش، 60 دانشجوی رشته پرستاری بودند که به روش سرشماری انتخاب و به طور تصادفی به سه گروه 20 نفره تقسیم شدند. پس از اجرای پیش آزمون، گروه شاهد به روش رایج و گروه های مداخله یک گروه به روش کاوشگری و گروه دیگر به روش آموزش بر بالین به مدت 10 روز تحت آموزش قرار گرفتند. در پایان کارآموزی، از هر سه گروه آزمون گرفته شد و پرسش نامه های مربوط تکمیل گردید. در نهایت، داده ها با استفاده از آزمون های آماری آنالیز واریانس، independent t و paired t مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. یافته ها: یافته ها نشان داد که میانگین نمره کل که از جمع نمره مهارت های بالینی و حیطه شناختی به دست آمد، بعد از مداخله در سه گروه آموزشی با یکدیگر اختلاف آماری معنی داری داشت [0001/0 = p، 2 = df (degree of freedom)، 75/136 = f]. پس از تست فرضیه همگنی واریانس ها و استفاده از آزمون تعقیبی games-howell، یافته ها حاکی از آن بود که بعد از مداخله، نمره کل آموزش بر بالین (0001/0 > p) و آموزش کاوشگری به طور معنی داری بالاتر از رویکرد رایج آموزش بالینی بود (0001/0 = p). نتیجه گیری: به نظر می رسد که دو روش آموزش کاوشگری و آموزش بر بالین بیمار، باعث ارتقای مهارت های بالینی دانشجویان شده است. از این رو، پیشنهاد می شود تا برای ارتقای یادگیری بالینی دانشجویان، از این دو روش در آموزش بالینی بیشتر استفاده گردد.