مقاله

ارزیابی پاسخ ایمنی سلولی به دنبال ایمنی‏زایی نوزاد موش با ویروس وزیکولار استوماتیت

چکیده

هدف: میکروارگانیسم‏های عفونت‏زا یکی از منابع اصلی بیماری و مرگ در سراسر جهان بوده و یکی از علل اصلی مرگ در دوران نوزادی انسان‏ها به‏شمار می‏روند بنابراین واکسیناسیون مؤثر در این گروه سنی از اهمیت ویژه‏ای برخوردار است. بی‏پاسخی و یا پاسخ ابمنی کاهش یافته دو خصوصیت عمده ایمنی نوزادی است که کارآیی واکسن‏ها را محدود می‏کند. در این پژوهش پاسخ‏های ایمنی سلولی ایجاد شده به دنبال تزریق آنتی‏ژن در دوره‏های مختلف سنی موش‏های نوزاد با موش‏های بالغ مقایسه شده است. مواد و روش‏ها: موش‏های بالغ و نوزاد در سنین مختلف پس از تولد با ویروس وزیکولار استوماتیت واکسینه شدند و یک هفته پس از تزریق ویروس یا دوزهای یادآور فعالیت سلول‏کشی سلول‏های ایمنی روی سلول‏های طحال با استفاده از سلول‏های هدف el4 (رده سلولی لنفومای موشی) که با ویروس آلوده شده بودند و روش سنجش فعالیت آنزیم لاکتات دهیدروژناز با کیت لاکتات دهیدروژناز ارزیابی شد. نتایج: نتایج به‏دست آمده نشان داد که تزریق آنتی‏ژن در بدو تولد منجر به القای پاسخ کاهش یافته در نوزادان موش در مقایسه با موش‏هایی می‏شود که تزریقات بعدی آنتی‏ژن را داشتند. همچنین در گروه بالغین به دلیل تکامل سیستم ایمنی پاسخ‏های بیشتر ایمنی مشاهده شد. نتیجه‏گیری: نتایج به‏دست آمده نشان داد که ایمنی‏زایی موش‏های نوزاد ممکن است یک پاسخ ایمنی کاهش یافته‏ای را در مقایسه با واکسیناسیون موش‏های بالغ القا کند که با تزریق دوزهای یاد‏آور جبران می‏شود.

اسناد مشابه