تدوین استراتژی توسعة طبیعتگردی بر اساس تحلیل swot و فرایند تحلیل شبکهای (anp) مطالعة موردی (پارک جنگلی آبیدر در شهر سنندج)
چکیده
صنعت گردشگری، بهویژه طبیعتگردی، بهمنزلة رویکردی جدید برای توسعة هم زیستی انسان و اجتماع، بهمنظور بهرهوری اقتصادی، امروزه در توسعة مناطق جایگاه چشمگیری یافته است که توسعة آن نیازمند شناخت و آگاهی کافی از مسائل و عوامل مؤثر اقتصادی، اجتماعی، و فرهنگی هر منطقه است. پارک جنگلی آبیدر با مساحت 1555 هکتار در جنوب غربی شهر سنندج واقع شده است که به سبب جاذبههای طبیعی از مزیت نسبی برخوردار است. تحقیق حاضر با هدف شناسایی عوامل داخلی (قوت ها و ضعف ها)، عوامل خارجی (فرصتها و تهدیدها)، و تدوین استراتژی توسعة طبیعتگردی پارک جنگلی آبیدر انجام گرفته و بدین منظور از مدل تلفیقی swot و فرایند تحلیل شبکهای (anp) استفاده شده است. فرایند تحلیل شبکهای اجازة اندازهگیری را در شرایطی که بین عوامل استراتژیک وابستگی وجود دارد میدهد. مدل شبکهای ارائهشده در این تحقیق بهمنظور تجزیهوتحلیل swot از چهار سطح، هدف (بهترین استراتژی) در سطح اول، عوامل swot و زیر معیارهای swot به ترتیب در سطوح دوم و سوم، و آخرین سطح از گزینههای استراتژی تشکیل شده است. جهت تعیین وزنهای عوامل swot بر اساس روش anp پرسش نامهای بهصورت مقایسة زوجی با مقیاس نه تایی طراحی و تکمیل شد. پس از آن، دادههای جمعآوریشده با نرمافزار super decision تجزیهوتحلیل و استراتژیهای wtبهمنزلة بهترین استراتژیها، برای توسعة طبیعتگردی منطقه مشخص شد. نتایج نشان داد که آسیبپذیری منطقة مطالعه شده (پارک جنگلی آبیدر) به لحاظ توسعة طبیعتگردی بالاست و همچنین توزیع و تخصیص مجدد منابع در سطح پارک جنگلی آبیدر، با توجه به محدود بودن فرصتها و بالا بودن ضعف‌ها، امری الزامی است. بنابراین، در پایان راهکارهایی جهت توسعة طبیعتگردی در منطقه ارائه شد.