عملکرد حافظه ی شرح حال (اختصاصی بودن جنبه های معنایی و رویدادی) در افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه (ptsd)
چکیده
پژوهش حاضر شامل دو مطالعه است که به بررسی رابطه بین توانایی دستیابی به موارد شرح حال اختصاصی از حافظه و نشانههای ptsd میپردازد. مطالعهی اول شامل یک گروه از مبتلایان به ptsd ناشی از جنگ، به عنوان گروه آزمایشی و دو گروه کنترل (non-ptsd و سالم) بوده و مطالعهی دوم، بر روی بیماران سرطانی مبتلا به ptsd و گروه کنترل سالم انجام شده است. گروهها در متغیرهای سن و هوش همتا شدند. آزمودنیها به دنبال تکمیل مقیاس تجدیدنظر شده تأثیر رویـداد (ies-r)، سیاههی افسردگی بک (bdi)، سیاههی اضطراب بک (bai)، و مقـیاس هوش تجدیدنظر شده وکسلر بـزرگسالان (wais-r)، به تکمیل آزمون حافظهی شرححال (amt) و مصاحبه حافظه شرح حال (ami) پرداختند. نتایج مطالعه اول نشان داد که در گروههای دارای سابقهی تروما کاهش اختصاصی بودن خاطرات در amt و ami با استرس پس از سانحه وسیعتر همراه میباشد و در بین این گروهها نیز، افرادی که دارای نشانهشناسی شدیدتری بودند، نواقص حافظه وسیعتری نشان دادند. یافتههای مطالعهی دوم حاکی از آن بود که بیماران سرطانی مبتلا به ptsd، در مقایسه با گروه کنترل، قادر به بازیابی جزئیات رویدادی و معنایی کمتری در مورد گذشته شخصی خود میباشند. آنهایی که نشانهشناسـی شـدیدتری داشتند، خاطرات اختـصاصی کمتری را از حافـظه بازیابی نمودند. دادههای هر دو مطالعه براساس فرضیه دستیابی توافقی به مواد شرح حال اختصاصی در افراد مبتلا که منعکسکنندهی یک فرآیند تنظیم اثر میباشد، بحث شدهاند.