کاربردشناسی نشانه های آوایی در نظام معنایی قرآن کریم (تحلیل موردی سوره مرسلات)
چکیده
دوفصلنامه ی پژوهش های قرآنی در ادبیات، دانشگاه لرستان سال دوم، شماره ی اول، پیاپی سوم، بهار و تابستان 1394 هـ. ش/2015م صفحات 41-63 کاربردشناسی نشانه های آوایی در نظام معنایی قرآن کریم « تحلیل موردی سوره مرسلات» ابراهیم فلاح[1] سجاد شفیع پور[2] چکیده آواهای یک واژه از نگاه نشانه شناسی واحدهای بیمفهوم نیستند بلکه نشانههایی اعتباری از مدلولهای معنایی و قرائن متصل لفظی هستند که در جهت فهم بهتر مقصود گوینده نقش دارند. دانشی که عهدهدار تبیین ارتباط آوایی- معنایی است، معناشناسی آوایی نامیده میشود. قرآن کریم به عنوان قسمی از معماری سخن از نشانه‌های آوایی در زمینههای مختلف جهت فهم بهتر مقصود خود بهره برده که لازم است انواع و کاربردهای آنها تبیین گردد تا فهمی دقیق تر از مفاهیم قرآنی صورت گیرد. انواع به کارگیری نشانه های آوایی در نظام معنایی از سوی قرآن کریم را میتوان در سه سطح: شناخت لحن در سطح افقی، فهم دقیق مدلول و تصویر سازی ذهنی مفاهیم برای مخاطب متصور دانست. این پژوهش با عنوان «کاربردشناسی نشانه های آوایی در نظام معنایی قرآن تحلیل موردی سوره مرسلات» قصد دارد تا با روش تحلیلی و به شیوهی کتابخانهای ابتدا به تبیین دانش معناشناسی آوایی در سطح قرآن پرداخته و انواع کاربردهای نشانه های آوایی و ارتباط آنها با معنا را با بررسی مواردی از سوره مرسلات در قرآن تبیین کند. نتایج به دست آمده نشان خواهد داد که نشانه‌های آوایی در نظام معنایی قرآن در تصویرگری حوادث عظیم قیامت و کیفر مجرمان، همچنین در تصویرسازی حال مؤمنان در سوره مرسلات سهمی سترگ دارند