بررسی رابطۀ سرمایۀ اجتماعی و رضایت از کیفیت زندگی در فضاهای شهری (مطالعۀ موردی: منطقۀ ۹ شهرداری تهران)
چکیده
هدف همۀ برنامه های توسعه شهری در کشور، افزایش سطح کیفیت زندگی شهروندان است. این موضوع در دهه های گذشته، در تمامی برنامه های شهری جایگاه ویژه ای یافته است. یکی از راهکارهای افزایش سطح کیفیت زندگی شهروندان، افزایش سطح سرمایه اجتماعی افراد است. هدف این پژوهش، بررسی نقش و جایگاه سرمایه اجتماعی در افزایش میزان رضایت شهروندان از کیفیت زندگی است. این موضوع در دو محله شهید دستغیب و دکتر هوشیار منطقه 9 شهرداری تهران بررسی شد. در این پژوهش، چهار شاخص برای سنجش سرمایه اجتماعی استفاده شد که شامل اعتماد شخصی، اعتماد انتزاعی، انسجام اجتماعی و مشارکت اجتماعی میشوند. این شاخصها به عنوان چهار شاخص اصلی در همه سنجش های سرمایه اجتماعی بهکار می روند. برای سنجش رضایت از کیفیت زندگی نیز از 13 شاخص متفاوت اجتماعی، اقتصادی، شهری و... استفاده شد. این پژوهش توصیفی- تحلیلی است و برای جمع آوری داده ها از ابزار پرسشنامه استفاده شده است. با توجه به جمعیت جامعۀ آماری و مطابق فرمول کوکران، 400 پرسشنامه در سطح منطقه توزیع و داده ها با استفاده از نرم افزار آماری spss بررسی شدند. با توجه به سطح سنجش سؤالات، از آزمون همبستگی پیرسون و برای بررسی میزان تبیین متغیر رضایت از کیفیت زندگی از طریق متغیر مستقل (سرمایه اجتماعی)، از تحلیل رگرسیون چندمتغیره استفاده شد. نتایج نشان میدهد سرمایه اجتماعی، همبستگی معناداری با میزان رضایت از کیفیت زندگی شهروندان دارد و با افزایش میزان سرمایه اجتماعی افراد، بر میزان رضایت آن ها از کیفیت زندگی افزوده می شود.