روزه داری در ماه مبارک رمضان و سلامت روانی
چکیده
چکیدههدف: این بررسی به منظور ارزیابی رابطه روزه داری در ماه رمضان و سلامت روانی، انجام شده است. روش: 75 مرد مسلمان به ظاهر سالم که تصمیم به روزه داری در ماه مبارک رمضان 1418 قمری (1376 خورشیدی) را داشتند و این فریضه را در سالهای پیش نیز انجام داده بودند طی یک دوره زمانی دو ماهه مورد بررسی قرار گرفتند. آزمودنی ها به کمک پرسشنامه scl-90-r در سه مرحله آغاز، پایان و یک ماه پس از ماه رمضان از نظرسلامت روانی مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها به کمک آزمون t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها : میانگین نمرات آزمودنیهایی که در ماه رمضان روزه گرفتند با کاهش در تمامی مقیاسها پس از ماه رمضان و یک ماه بعد تفاوت معنی دار دیده شد. روزه داری در ماه رمضان تنها باعث کاهش معنی دار درمیانگین نمره مقیاس افکار پارانوئیدی گردید. این کاهش در مرحله پیگیری یک ماه پس از ماه رمضان نیز معنی دار بود. این بررسی نشان داد که نمره افراد متأهل در مقیاسهای وسواس و اجبار و افکار پارانوئیدی پس از ماه رمضان بیشتر از افراد مجرد و افکار پارانوئیدی و ضریب کلی علائم مرضی در شاغل های روزه دار بیش از روزه داران غیر شاغل کاهش یافت. نتیجه: روزه داری در ماه مبارک رمضان سبب کاهش برخی ناراحتیهای روانی شده اما در بسیاری از موارد آن کاهش معنی دار نیست و نیاز به مطالعات کنترل شده بیشتری است.